lumix etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
lumix etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Kasım 2010 Çarşamba

737-400

Merhaba,
Acil çıkış önünde oturuyorsunuz, (evet aslında ben acil çıkışın bir önüne check-in yapmıştım ama uçak değişmiş) herhangi bir acil durumda bu kapıyı açıp yolcuları tahliye etmekle sorumlusunuz. (tabi ki benden başkası başaramaz bu zor görevi zaten ) Daha önce bir çok kez acil çıkışta oturmuşsunuzdur eminim (boyuma bakıp mı bu kadar emin oluyor acaba) ancak hatırlatmak isterim; bu kapı otomatik değil ve 20-25 kg civarında (hmm işte bu sorun olabilir). Açmak için kolu çekmek ve kapağı dışarı fırlatmak zorundasınız.(fırlatırken motora dikkat etmem gerekiyor mu acaba sonra tazminat ödetmesinler!)
dipnot: foto 737-800'e ait

12 Mart 2010 Cuma

alice hanımdan acımasız gerçekler

Ağzımda yaşanan zincirleme trafik kazası* ardından , acının ve uyuşturucuların da etkisiyle hakkımdaki acımasız gerçekleri açıklamaya karar verdim. Bu gerçekler, alişah hayranı olduğum, sabah kahvaltılarında işkembe çorbası içtiğim ya da kotlarımın içine yün don giydiğim... şeklinde olabilirdi lakin bunlar külliyen yalan!

işte gerçek 1!:
alice hanım lafı yapıştırır! :)
itina ile bilimum, pc ekranı, laptop klavyesi, kitap kapağı, kitaplık rafı, ranza başlığı vb mekana post-it ile hertürlü gerekli gereksiz, anlamlı anlamsız harf ve rakam öbekleri yapıştırılır.
Viva post-it :)

*6 aylık tedavi başlangıcı olarak
bir yirmilik, bir kist, bir kanal, 2 de dolgu tazeleme operasyonu
hem de aynı günde!?!

21 Şubat 2010 Pazar

run to save

12 Aralık 2009 Cumartesi

gökkuşağına uyanmak

insan her zaman yatmadan önce 4 farklı zamana kurduğu çalar saatine, içtiği bardak bardak sulardan sıkıştığı için tuvalete ya da gördüğü rüyadan nefes nefese uyanmayabilir.

mesela kalkar kendiliğinde, gider pencerenin kenarına açar perdeyi ve bakakalır...yerler ıslak, hava bulutlu ama güneş inadına bi yolunu bulmuş oradadır.

işte insan bazen de gökkuşağına uyanır...

13 Ekim 2009 Salı

Mis en bouteille...

işte bunu seviyorum!

5 Ekim 2009 Pazartesi

en sevdiğim iletişim biçimi

12 Ağustos 2009 Çarşamba

çok oluyoruz!

klik klik klik !

4 Haziran 2009 Perşembe

non scholæ sed vitæ discimus *

 final döneminde sabahladığım günler, kalemi gözüme soktuğumda bile, işte aynen böyle sevimli görünüyor dünya gözüme :)  
çünkü "biz okul için değil, hayat için öğreniriz".

23 Mayıs 2009 Cumartesi

cosmopolitans


yok yok dergi ismi değil bu. benim bu, ya da bendim.
yani ben demedim, wikipedia dedi :)
"Some people manage to adapt the aspects of the host culture they see as positive, while keeping some of their own and creating their unique blend. They have no major problems returning home or relocating elsewhere. Approx. 30% of expatriates are these so-called Cosmopolitans."

11 Mayıs 2009 Pazartesi

ben YAY!dım, peki sen?


çünkü 
bu 
altı 
kaynayan 
suyun 
içindeki 
kurbağalara 
birinin 
gidişatın 
pek de 
iç açıcı 
olmadığını 
hatırlatması 
gerekiyordu.

6 Mayıs 2009 Çarşamba

grieving lady

...elindeki ters hayat meşalesi ölümü, başını dayadığı çiçek haresiyse ölümden sonra yaşamı simgeliyor.
meşale kocasının ölümü üzerine, çiçek haresiyse ölümden sonra kadın kocasını beklerken başı yorulmasın diye...
western cemetary, highgate, london
her yurda girişimde bakarım resepsiyona bana birşey var mı diye. kimse birşey gönderdiğinden değil de hep bakarım işte, beklerim birileri beni hatırlasa da, bana iki satır birşey gönderse diye... hep farklı isimler yazar zarfların üstünde. çevreci olduğum için fatura bile gelmez bana hepsi e-postamda..
bugün yine baktım, beklediğimden değil ama alışkanlık olduğundan belki de, gördüm, bir daha baktım.. evet evet benim ismim o zarfın üstündeki, bana gelmiş, biri beni geçirip gönlünden iki kelâm etmiş yazmış göndermiş...

yüreğine sağlık my cosy friend...

birarada

en çok güneşin ilk doğduğu anları seviyordu. 
çünkü bir tek o zaman üstüne gelen şeye, ki bunlar güneşin ilk ışıklarıydı, gözünü kırpmadan dimdik bakabiliyordu.
hava henüz ne çok sıcak ne de gürültülere boğulmuş değildi, sakindi. düşündü neden ben 2 taneyim de diğerleri tek diye, önceleri üzüldü herkes özel bir ben mi benzersiz değilim diye. sonra sonra farketti asıl özel olanın kendisi olduğunu diğer herkes alakasızca biraradayken, benzemez, ortak yönlerini bilmezken, o hiç bir zaman yanlız olmadığını farketti, hep onunla beraberdi.
sonraları anlayacaklardı bu alakasız birlikteliğin köklerinin nereden geldiğini ve hayatlarının aslında nasılda birden değiştiğini...

8 Nisan 2009 Çarşamba

kapak

hani policy sınavından 100 alan biri var ya... 
işte o benim!
artık aranızda anlaşın, kardeş kardeş paylaşın. 
niheh :]

benim tayfa

heheyt! şunlardaki endâma bak bea!
vazgeçemem olm sizden seviorum sizi :)
***
sol baştan say!:
yar farfara farfara, boğaza da düştü gargara oral-b,
hassasım bugünlerde gelme üstüme sensodyne,
biz ikimiz biraradayız sen çek git bebeğim colgate,
iki arada bir derede bi ben gerçek diğerleri çok fos satinfloss
ve kıllı kafa hayatım ekşin cross-action
:)))
gece gece kendi objektifime sırıtmayayım dedim, gözalıcı parlak gülüşümü(aman da pek bi mütevazi alicecikmiş bu sevsinler :P ) temsilen inci küpelerimi koydum ortaya, tanımlanamayan nesne de odur :)

2 Nisan 2009 Perşembe

nisanda doğmuş bir insan - kendi bakış açısından

bahar gelmiş, ağaçlar ilk çiçeklerini vermiş
kime ne?
gün batıyor yine işte,
kendi kedine, 
sesizce
ya da
bana bana sinsice
***

23 Mart 2009 Pazartesi

esraaa, leylaaa :]

benim küçüklüğümden beri biriktirdiğim utançlarım vardır ufak tefek, insanlar bilmez, farketmez, düşünmez bile o durumdan utandığımı, ama öyledir utanırım, ve her aklıma geldiğinde tekrar hayıflanırım kendime.
ben küçücük, tefecik, göbeği toparlacık bir kızken (evet pofuduk bi çocuktum inanması güç ama gerçek) amcamlardan biri (ohoo bende amca çook) bizde kalıyordu, ya bayramdı ya seyran hatırlamadığım bir sebepten. işte o zaman sabah uyanınca tuvaletten çıkan babamın pijamalarını giymiş bacaklara sarılmıştım şap diye (bacak kadardım çünkü :)) sonra kaldırıp kafayı bir baktım ki ne göreyim: babamın pijamasının içinde başka biri var!!! meğerse amcammış, yaşadığım şoku babamı görene kadar atlatamamıştım, sonra da uzunca bir süre utanmıştım amcama babam diye sarıldığım için... 
şimdi aynı çocuksu utanç jehan'ın leyla'sını dinledikçe belirmekte yanaklarımda küçük bir pembelik halinde.. neden mi? işte orası bir sonraki bölümde.. :P

12 Mart 2009 Perşembe

uyan

belki çocukluktan kalan küçücük bir hikayenin ardından gitmek içindir uykular
belki yaşanmamış, yaşanacak onca hayal peşinden koşmak içindir bütün masallar
uyan uykundan
çok uyursan herşey geçer yaşanmadan
uyan güzel uykundan
 ne kadar tatlı da olsa hayat uykuyla geçmez
yaşanacak o kadar çok şey
anlayacak anlatacak çok hikaye var aklımda
ama sen uyursan kime anlatırım
sen gözlerin kapalı kalırsan kime 
çok uyursan gözlerin mahmur kalır
güneş ısıtmaz kirpiklerini
uyan uykundan güzel kız 
içi güzel, yüzü güzel, canı çook şeker...

15 Şubat 2009 Pazar

come to me, özledim seni...

özlediğin, gidip göremediğindir;
ama gidip görmek istediğin

özlem gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen

özlediğin, gidip görmek istediğin;
ama gidip göremediğin

özlem..gidip görmek istemen,
ama gidememen, görememen;
gene de istemen..

oruç aruoba

12 Şubat 2009 Perşembe

..ve işte geri döndük!

-nedir bu "alice hanım" hadisesi?
alice olma durumunun temelleri viyanadaki bir U4 metro seyahati zamanına dayanır. Belli bir yaşanmışlığın ve kişisel paylaşımların üstüne gelen yorumdur: "öyleyse sen alice olmalısın hani şu harikalar diyarı olan".
hanım eki zamanla tunca tarafından geliştirilir, şahsım tarafından pek bi sevilir, üstüne bir de yazdıklarımı toplayıp kitap olarak basmak isteyen arkadaşlarımla, mesenger muhabetlerimizi beğenip e sen bunları blog'a yazsana diye yüreklendiren dostlarım olunca, işte karşınızda alice hanım...
- e peki bu bulutlar, ve lefty sidebarlar? dedim normal :)
şekilli makaslar hiçbir zaman elime uymadı, cezveden kahveyi dökmek hiç kolay olmadı hep sağa sola bulaştı, ilkokulda 3 kişilik sıraların ortasına hiç  oturmadım, dergileri tersten okudum hep.. evet çünkü ben solağım :) hâl böyleyken lefty sidebarlar bana daha hoş gözüküyor, çoğu sağlak arkadaşım dikkat dağıttığını düşünse de ben pek seviyorum.
bulutlara gelince, ben çektim onları istanbulda sultan ahmette, boyutlarını da kendi ibm'ime göre ayarladım, dev ekranlarınız varsa ve görüntü kendini tekrarlıyorsa, bence şikayet etmeyin, şükredin :]
- bu kızın dilbilgisinden haberi yok galiba...
hayır, var. ama büyük harfleri sevmiyorum o kadar. bir de bazen bazı şeyleri aynen telaffuz ettiğim gibi yazmak daha samimi geliyor. 

- ve haftanın olayı pfanner!
benim için bu pfanner kutularından oncasının yanyana dizildiği rafı gördüğüm an,  severek ayrıldığın eski sevgiliyi gördüğün andan farksızdı. önce bir inanamadım, sonra mutluluk kapladı her yanımı, ardından heyecan yükselmeye başladı içimde, yanımdakilere baktım soran gözlerle, onlarda susarak bakışlarıyla onayladı, ve gittim aldım bir tanesini, kucakladım...
o kutular benim yani alice hanımın memleketinden birer parçaydı, viyanadandı... marketin "real" olması ayrı bir olaydı. gerçekti ve karşımdaydı...
erasmus olmak nedir, viyanalı olmak neden bu kadar önemlidir, bunun üstüne kitap, hatta ansiklopedi bile yazabilirm onun için ki, şimdilik girmiyorum detaya...  

işte böyle sevgili izleyicilerim, uzun süren bu sessizliğimde neseküpü'nden takip ettiyseniz de günlük hayatımı, alice hanım olarak ekranlara dönmek güzel :)

11 Ocak 2009 Pazar

Gustav Klimt ile Schopenhauer


bir mart günüydü, soğuk, güneşli, mavi göklü, beyaz köpüksü bulutlu; mutlu... Belvedere'deydim.
Klimt de oradaydı, hemde en can alıcı parçasıyla, ben sarayın kapısından onun orada olduğunu dâhi bilmeden çıktım.  bir ocak günü, remzi kitap evi, tatlı bir satış danışmanı 5 senedir remzideymiş, kitaplar ne güzel, şu ajandaların şöylesini de yapsalar keşke a evet ne kadar kullanışlı olurdu değil mi diyalogları, iyi akşamlar dileyip kapıdan çıkmak üzereyken sergide gördüğüm devasa swarovski kitabını açtığımda karşıma ilk çıkan sayfa, yine orada karşımda "Der Kuss",üstelik de danışman kız hastasıymış. 

okuduğum bir blog, okuduğum bir kitap, internette dolaştığım ideefixe yorumlarındaki alıntılar. hep aklıma çok yatkın gelen sözler, böyle bir cümle benim ağzımdan da çıkabilirdi yakınlığıyla sözün sahibine baktığımda karşıma çıkan isim: Schopenhauer. yani nasıl oldu da bunca zaman ben bu adamla tanışmadım hâlâ anlamış değilim. neyseki aşkın metafiziği tanıştırdı bizi, bakalım sıradaki hangi kitaplar yakınlaştıracak..